Διάρκεια ανάγνωσης 7,5 λεπτά

Αυτό το post είναι αφιερωμένο σε όλους εσάς που αγαπάτε την «πόλη» σαν ιδέα και σαν ατμόσφαιρα. Μπορεί οι παλιές πόλεις του κόσμου να διαφέρουν κατά πολύ, όμως έχουν κάτι κοινό. Μεγάλη ιστορία που γράφεται μέσα από αιώνες ανθρώπινων ονείρων για ένα καλύτερο μέλλον. Γι’αυτό μου αρέσουν όλες οι παλιές πόλεις.

 

Noa's Newsletter!

Great ideas and Fresh news!

I will never give away, trade or sell your email address. You can unsubscribe at any time.

Δεν ξέρω τί ερμηνεία δίνει ο καθένας μας στην έκφραση «παιδί της πόλης», πάντως εγώ σίγουρα είμαι ένα.

Για μένα αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορώ να ζήσω εκτός πόλης. Δεν σημαίνει, αυτό που ακούω από άλλους, ότι θα τρελαθώ αν μείνω μακριά από την πόλη πάνω από κάποιες μέρες. Όχι μόνο μπορώ αλλά το έχω ανάγκη κιόλας! Τις περισσότερες φορές επιστρέφω στην πόλη με βαριά καρδιά.

Όμως η πόλη μου είναι η αγάπη μου και το σημείο αναφοράς μου!

Είναι οι παιδικές μου αναμνήσεις, οι πρώτες μου μυρωδιές. Οι αταξίες, τα παιχνίδια της γειτονιάς που ευτυχώς πρόλαβα ζωντανή, οι τρεις γονείς μου, οι φιλίες μου, οι έρωτές μου και τόσα άλλα πράγματα που με έφτασαν να γίνω «εγώ»!

Άλλα τόσα  βέβαια, έχω να θυμάμαι κι από την ιδιαίτερη πατρίδα μου (την μία από τις δυο τουλάχιστον) την Ήπειρο. Αλλά όσο κι αν την αγαπώ, το προσωπικό μου στίγμα δεν είναι εκεί.

Το στίγμα είναι εδώ, στην Αθήνα!

Είναι κάπως αστείο να εκδηλώνω τη λατρεία για την πόλη μου με τόση απολυτότητα ενώ στην καθημερινή μου ζωή όλο λέω ότι θέλω να ζήσω κάπου που τα πουλάκια θα κελαηδάνε και δεν θα ακούω αυτοκίνητα! Η αλήθεια είναι ότι έχω ένα θέμα με το θόρυβο…

Μέσα μου όμως γνωρίζω καλά ότι πάντα θα χρειάζομαι τη δόση μου από την πόλη. Την πόλη μου!

Κανονικά, αν «η ζωή ήταν δίκαιη» θα έπρεπε να είμαι εισοδηματίας με off shore εταιρία (να μην πληρώνω φόρους), να μένω αλλού τις καθημερινές κι αλλού το ΠΣΚ – Α! και πού’ σαι; Τα τριήμερα και τις γιορτές να χτυπάω καμιά Ρώμη ή κανά San Sebastian!

Αυτά!

Λοιπόν φίλοι μου! Τώρα που ξύπνησα και είδα τον τραπεζικό μου λογαριασμό, θα σας πάρω μαζί μου σε μια μικρή, απλή βόλτα στην Αθήνα. Στην πόλη που λατρεύω και που επιμένω να στηρίζω με όλες τις δυνάμεις μου.

Νιώθω… «κοσμοπολίτισσα». Σε όποια πόλη κι αν έχω βρεθεί ως τώρα. Δεν έχω νιώσει ποτέ χαμένη ή φοβισμένη. Μόνο η πρώτη νύχτα στη Νέα Υόρκη με είχε γεμίσει απορίες κι αμηχανία.

Όσο κι αν έχουμε απομυθοποιήσει την Αθήνα μας, να ξαναθυμίσω ότι ακόμη και σήμερα που γράφεται αυτό το άρθρο, η πόλη αυτή αποτελεί προορισμό ζωής για εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη.

«Εκατομμύριους» ανθρώπους όπως έλεγαν τα παιδιά μου μικρά!

Πάμε βόλτα λοιπόν;

Στάση Πλατεία

Παίρνω το τράμ από τη Νέα Σμύρνη και υπό φυσιολογικές συνθήκες είμαι στο τέρμα (Σύνταγμα) σε 20 λεπτά.

Εθνικός Κήπος – flickr

Περνάω απέναντι στον Εθνικό κήπο. Χαζεύω το ηλιακό του ρολόι που συναντάς στην είσοδο από την Αμαλίας και το ρωμαϊκό μωσαϊκό. Έχω κάνει τη βόλτα στο «ζωολογικό κήπο» (ο Θεός να τον κάνει) αρκετές φορές με τα παιδιά μου κι η αλήθεια είναι ότι πλέον τον αποφεύγω. Μου δημιουργούν μια θλίψη οι συνθήκες που επικρατούν – τον βρίσκω πολύ παραμελημένο για το κέντρο μιας ευρωπαϊκής μεγαλούπολης. Για να πω την αλήθεια, είναι από τα μέρη που θα πρότεινα σε κάποιον επισκέπτη να ΜΗΝ δει στην πόλη μου.

Είναι ωραίο να χάνεσαι μέσα στον Εθνικό κήπο, να τριγυρνάς σαν να ψάχνεις το νόημα της ζωής κάπου ανάμεσα στα τρελά στενάκια του, στα παλιά παγκάκια του, στη βρόμικη λιμνούλα με τις πάπιες.

Κάποιες χρήσιμες πληροφορίες:

Ααα!!!

Το Ζάππειο!

Ζάππειο Μέγαρο

Μεγάλη μου αγάπη. Στο Ζάππειο μια μέρα περιπατούσα…κι ένιωσα έτσι ξαφνικά ότι ο κόσμος έχει γυρίσει αιώνες πριν κι εγώ περιμένω τον αμαξά να με παραλάβει για να με μεταφέρει στο σπίτι μου στο Μετς…Γι άλλη μια φορά μετά ξύπνησα!

Αυτό το συναίσθημα μου δημιουργεί το Ζάππειο. Δηλαδή αν το σκεφτεί κανείς είναι μεγάλη επιτυχία να μπορεί ένας χώρος να σου μεταβιβάζει με ακρίβεια την ατμόσφαιρα της εποχής που δημιουργήθηκε.

Άπλα, άνεση, αέρας στο κέντρο της πόλης μας.

Και κάπου εκεί στα αριστερά, η Αίγλη. Όνομα και πράμα!

‘Γεννημένη» το 1904 ως «ζυθεστιατόρειον» μέσα στον αναβρασμό της εμπόλεμης Αθήνας. Βαλκανικοί πόλεμοι! Σαν να ήταν τώρα βρε παιδί μου ένα πράμα!

Τόσο μπροστά ήταν η Αθήνα που το 1910, λειτούργησε και ο κινηματογράφος Αίγλη.

Μερικές χρήσιμες πληροφορίες:

 

Φτάνει όμως με την πρασινάδα και την αθηναϊκή belle epoque!

Βγαίνω πάλι από Αμαλίας και πριν ανηφορήσω  προς το Σύνταγμα  παρατηρώ σχεδόν απέναντι Λεωφ. Β.Αμαλίας 42 την γωνιακή πολυκατοικία με τις λακούβες από πυροβολισμούς κατά τα Δεκεμβριανά 1944-1945. Πάντα με ανατρίχιαζε και με συγκινούσε η εικόνα αυτή.

Β.Αμαλίας 42

Βάζω πλώρη για Σύνταγμα.

To κτήριο της βουλής, το Παλάτι, πάντα μ’εντυπωσιάζει και μου θυμίζει τόσο μα τόσες πορίες …! Κλασικό και τετρημένο; Μπορεί, όμως οι τσολιάδες κι η αλλαγή φρουράς είναι πάντα αγαπημένο θέαμα.

Πόσες φορές παλιά, στα ανέμελα εφηβικά χρόνια δεν έχουμε πειράξει τα φανταράκια που δεν τους επιτρέπεται ούτε να αναστενάξουν!

 

Αλλαγή φρουράς Σύνταγμα

Αριστερά η πλατεία που ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Όμως στη μια γωνιά της υπάρχει το στολίδι του συντάγματος.

Χρήσιμες πληροφορίες:

Εύζωνες Προεδρικής Φρουράς

 

Ξενοδοχείο «La Grande Bretagne»!

Ξενοδοχείο μοναδικό, σκέτο μεγαλείο!

Όνομα γαλλικό με περιεχόμενο βρετανικό, χτισμένο από Ηπειρώτη το 1866 κι έναν μάγειρα!!!

Αυτό με το όνομα ποτέ δεν το κατάλαβα.

Αν όμως διαβάζεις, μαθαίνεις και τελικά μοιράζεσαι διότι αλλιώς η γνώση δεν έχει πλάκα!

La Grande Bretagne

Ιδού λοιπόν το γιατί

Ο Ηπειρώτης Σάββας Κέντρος, ήταν ξενοδόχος ιδιοκτήτης της «Μεγάλης Βρετανίας», ξενοδοχείου που βρισκόταν πιο κάτω, στην Σταδίου από το 1866. Μετέφερε το ξενοδοχείο στο Μέγαρο Δημητρίου το 1873.

Ο Ευστάθιος Λάμψας , νέος σεφ, σπουδαγμένος στο Παρίσι με τη στήριξη των ανακτόρων, επιστρέφει στην Αθήνα του 1878 μαζί με τη Γαλλίδα γυναίκα του. Γνωρίζει τον Κέντρο κι έχοντας στο «πορτοφόλι» του ένα τεράστιο δάνειο από δυο βαθύπλουτους υποστηρικτές του που πίστεψαν απόλυτα στο μαγειρικό του ταλέντο, συνεταιρίζονται και μεταφέρουν το ξενοδοχείο στο Μέγαρο Δημητρίου (σημερινό κτήριο).Αγοράζουν το κτήριο, το ανακαινίζουν και το μετονομάζουν για χάρη της Γαλλίδας συζύγου σε «Grande Bretagne”, Μεγάλη Βρετανία δηλαδή αλά γαλλιστί.

Αρκετά όμως με την ιστορία. Τόπος στο παρόν και το roof garden του ξενοδοχείου.

GB roof garden

Επειδή όμως τώρα που μιλάμε είναι χειμώνας, ενημερώνω ότι υπάρχει και το Winter Garden που προσφέρει κάθε μέρα τσάι…Απλά ενημερώνω και για την τιμή: 32 ευρώ το παραδοσιακό απογευματινό τσάι και αν προσθέσετε κι ένα ποτήρι σαμπάνιας πάει 41 ευρώ.

GB Winter Garden

Σας παραθέτω και το e-shop του ξενοδοχείου έτσι να υπάρχει βρε παιδί μου!

Εντάξει, φεύγω από εδώ για να προχωρήσω πιο κάτω προς τα αγαπημένα μου λημέρια της Ερμού και της Καραγιώργη Σερβίας.

Εδώ για μένα χτυπάει η καρδιά της πόλης. Από εδώ κι όχι μόνον εδώ, αρχίζει να αποκτά σάρκα κι οστά αυτό που λέμε το «κέντρο της πόλης».

Αν υπάρχουν 4 δρόμοι που θα συνιστούσα ανεπιφύλακτα να επισκεφτεί κάποιος που θέλει πολύ περιεκτικά να πάρει τη γεύση της Αθήνας είναι η Μητροπόλεως, η Eρμού, Η Καραγιώργη Σερβίας κι η Κολοκοτρώνη!

Συνήθως κατηφορίζω την Ερμού

Αγαπώ το δρόμο αυτό διότι με οδηγεί στο Μοναστηράκι, στον αριθμό 111, στο πιο αγαπημένο μου καφενείο στην Αθήνα.

Το καφενείο ανήκει στη φίλη μου τη Γκρέτα Παυλίδου, εδώ και χρόνια κι είμαι συναισθηματικά συνδεδεμένη με το μαγαζί ιδιαιτέρως.

Καφενείο «111» Ερμού – photo in2life

Η Ερμού επιφυλάσσει πολλές όμορφες γωνιές στον επισκέπτη. Φυσικά και δεν τις γνωρίζω όλες και δεν θα υποστηρίξω ποτέ κάτι τέτοιο. Υπάρχουν όμως κάποια σημεία που αγαπώ πολύ. Τα κάθετα στενά στην Ερμού, είναι θησαυροί γεύσεων κι όμορφων μαγαζιών.

Εκεί γύρω μπορείς να φας το νοστιμότερο σουβλάκι της Αθήνας, σφολιατοειδή που προκαλούν σιελόρροια, παγωτά, κι ό,τι άλλο βάλει ο νους σου!

Μα πάνω από όλα μπορείς να φας κουλούρι Θεσσαλονίκης! Αυτό φτάνει για να νοστιμέψεις τη μέρα σου.

Κατεβαίνεις και χαζεύεις βιτρίνες σε πολυκαταστήματα και μικρότερα μαγαζιά που είναι εκεί από πάντα.

Πέφτεις πάνω στην εκκλησία του καπνικάρη, μοναδική, χωμένη μέσα στο έδαφος, περιποιημένη (πώς το πάθαμε;) και συνήθως γεμάτη τουρίστες και κόσμο.

Αν θες να μάθεις περισσότερα για την Καπνικαρέα δες αυτό το link.

Συνεχίζεις την κάθοδο, με το κουλούρι ακόμη στο χέρι να το ξεπαστρεύεις αργά κι απολαυστικά!

Αρχίζει σε λίγο ο δρόμος να γίνεται πιο αστικός, πλησιάζεις στην Αθηνάς.

Μοναστηράκι!

Όσες φορές κι αν κατέβω στο Μοναστηράκι από την Ερμού, θα μου κόβεται η ανάσα μόλις πέσω πάνω στην πλατεία και κοιτάξω αριστερά.

Μοναστηράκι

Βλέπεις τον σταθμό, είσοδος στολίδι για τα γούστα μου κι ακριβώς δίπλα να απλώνεται η Πλάκα με τον Παρθενώνα να σου φωνάζει καλώς όρισες!

Πόσο μαγικό (και ψωνισμένο) είναι αυτό! Να είσαι στην πόλη σου, να έχεις περάσει από το σημείο δεκάδες φορές και ακόμη να νομίζεις ότι το βλέπεις για πρώτη φορά και σου μιλάει κι από πάνω!!!!

Η πιο εντυπωσιακή ώρα της μέρας ν’ αντικρίσεις το σκηνικό αυτό είναι στο σούρουπο.

Εγώ το μέρος το αγαπώ φυσικά ό,τι ώρα κι αν είναι. Ειδικά το «111», το προτιμώ πρωί, που η ζωή στο Μοναστηράκι είναι όπως παλιά. Ζωή εργαζόμενων ανθρώπων. Φυσικά πολλοί είναι πλέον κι οι τουρίστες και το χειμώνα. Μου αρέσει να βλέπω τον κόσμο να πηγαινοέρχεται από το δροσερό τραπεζάκι του «111» πίνοντας τον καφέ μου!

Το μαγαζί το βράδυ μεταμορφώνεται σε μουσικό μεζεδοπωλείο, έλκοντας όλη τη διερχόμενη νεολαία. Μουσικούλα, ουζάκι, ποικιλία μεζεδάκι κι όχι μόνο, κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει!

Εγώ περιορίζομαι στον πρωϊνό καφέ και σε καμιά βόλτα απογευματινή.

Παλιά, έπαιρνα το τρένο από το σταθμό Θησείο κι επέστρεφα στην Καλλιθέα κι από εκεί Νέα Σμύρνη. Σαν να το έκανα μέχρι χθες μου φαίνεται τώρα που σας το περιγράφω!

Τώρα συνήθως, ανεβαίνω τη Μητροπόλεως, μπαίνω πάντα στον προαύλιο χώρο της Μητρόπολης και συνεχίζω για Σύνταγμα να πάρω πάλι το τραμ.

Αν είναι μεσημέρι και πεινάω, στρίβω σ’ ένα μικρό κάθετο στενό κοντά στο πρώην Υπουργείο Παιδείας, νυν ξενοδοεχείο Electra Metropolis, για να φάω το νοστιμότερο σουβλάκι της πόλης.

Το στενό είναι η «Πεντέλης» και ΤΟ σουβλατζίδικο Ο «Κώστας». Περισσότερα για το μαγαζί αυτό σε άλλο post!

Έτσι ολοκληρώνεται το αγαπημένο μου σουλάτσο στην πόλη. Είναι μια βόλτα που πάντα με χαλαρώνει, με γεμίζει αισιοδοξία και προσπαθώ να την βάζω συχνά στο πρόγραμμα.

Έχετε κι εσείς ίσως κάποια αγαπημένη διαδρομή στην πόλη αυτή μοιραστείτε τη μαζί μας; Τί είναι αυτό που σας κάνει να την επαναλαμβάνετε; Μοιραστείτε μαζί μου τις δικές σας εμπειρίες στην αγαπημένη αυτή πόλη.

Noa's Newsletter!

Great ideas and Fresh news!

I will never give away, trade or sell your email address. You can unsubscribe at any time.

 

(Visited 1.567 times, 1 visits today)

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *