Εισαγωγή στο τρέξιμο: «Η αρχάρια 40άρα»

 

Αυτή είναι μια εισαγωγή στο τρέξιμο. Στο δικό μου τρέξιμο. Θέλετε να μάθετε πώς είναι να είσαι αρχάρια στο τρέξιμο στα 40 σου; Μήπως είστε κι εσείς μια τέτοια περίπτωση; Να σας καθησυχάσω.Υπάρχει σίγουρα φως στο τούνελ αυτό που λέγεται τρέξιμο αντοχής. Διαβάστε και πάρτε ιδέες από μια absolut beginner.

Noa's Newsletter!

Great ideas and Fresh news!

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )

I will never give away, trade or sell your email address. You can unsubscribe at any time.

Τρέχω. Δεν το πιστεύω ότι τρέχω.

Ίσως να σας φαίνεται υπερβολικό αυτό που διαβάζετε αυτή τη στιγμή αλλά ναι! Τρέχω συστηματικά για πρώτη φορά στη ζωή μου!

Όσοι συχνάζετε σε αυτό τον μικρό διαδικτυακό τόπο, ξέρετε ήδη ότι ασχολούμαι αρκετά με την σωματική άσκηση.  Αυτό που όμως δεν ξέρετε ακόμα, είναι ότι δεν μπορούσα να τρέξω ποτέ στη ζωή μου.

Κάθε φορά που προσπαθούσα να τρέξω μου κοβόταν η ανάσα πάρα πολύ σύντομα, η καρδιά μου χτύπαγε σαν τύμπανο παρέλασης και ένιωθα συμπτώματα υπότασης και τάσεις λιποθυμίας.

Ήταν ένα συναίσθημα το οποίο όχι απλά δεν ήταν ευχάριστο, αλλά  έμοιαζε τόσο επιβαρυντικό για το κορμί μου που ένιωθα ότι πρέπει να το σταματήσω αυτοστιγμεί.

Είχα δοκιμάσει αρκετές φορές να τρέξω, πάντοτε με την ελπίδα ότι θα τα κατάφερνα. Μάζευα όλο το θάρρος και τη δύναμη του σώματος και του πνεύματος για να μπορέσω να τα  βγάλω πέρα. Ποτέ ως τώρα δεν τα κατάφερα.

Το περισσότερο που είχα τρέξει στη ζωή μου μέχρι πριν από περίπου έναν μήνα, ήταν γύρω στα 12 – 13 λεπτά συνεχόμενα, που φυσικά μετά το πέρας της άσκησης νόμιζα ότι θα καταρρεύσω.  

Όσο κι να επέμενα δεν φαινόταν να βρίσκω τρόπο να αποκτήσω αντοχή και να συστηματοποιήσω το τρέξιμό μου. Πάντοτε μετά από κάθε προπόνηση γέμιζα απογοήτευση, έντονη κούραση κι επίσης ένα συναίσθημα βαρεμάρας.  Όσο δεν τα κατάφερνα, τόσο περισσότερο συσσωρεύονταν αυτά τα συναισθήματα αποτυχίας και απογοήτευσης , τόσο πιο παράξενο μου φαινόταν το ότι οι άνθρωποι τρέχουν αρκετή ώρα, συστηματικά, απολαμβάνοντας  αυτή την καθαρά προσωπική στιγμή τους.


Έπεισα τον εαυτό μου ότι βαριέμαι να τρέχω!


Εντάξει, εδώ που τα λέμε αν δεν έχεις ακουστικά να ακούς κάτι ή κάποιον «συνοδοιπόρο» δεν είναι και η πιο ενδιαφέρουσα ασχολία στον κόσμο. (τώρα τελευταία μ έχει πιάσει μια μανία με διάφορα podcasts – εχθές άκουσα αυτό)

Πολλά χρόνια πριν, με τελείως διαφορετική αφορμή,  έμαθα από ειδικό του χώρου της ψυχικής υγείας ότι το συναίσθημα της βαρεμάρας είναι άμυνα.  Συναισθηματική άμυνα.


Όταν βαριόμαστε έντονα και επίμονα κάτι, όταν ολόκληρες περίοδοι της ζωής μας χαρακτηρίζονται από το συναίσθημα αυτό, τότε πρέπει να προβληματιστούμε . Κάτι δεν πάει καλά, κάτι δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε είτε διότι δεν το έχουμε διαπιστώσει, είτε διότι φοβόμαστε να το συνειδητοποιήσουμε 


Δεν έχουμε λόγο να βαριόμαστε όταν όλα είναι “πραγματικά” καλά στη ζωή μας. Όταν νιώθουμε πλήρεις και δημιουργικοί . Ας μην υπερβάλουμε φυσικά, διότι σπάνια όλα πηγαίνουν τέλεια. Αλλά σε γενικές γραμμές και παρ’ όλες τις καθημερινές δυσκολίες γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας αν είμαστε ή δεν είμαστε καλά.

Άρα!

Για να μην μακρηγορώ, το τρέξιμο για μένα ήταν μία ταλαιπωρία και μία απογοήτευση.  

Δηλαδή, το τρέξιμο δεν ήταν για μένα, τόσο απλά!

Αναρωτιέστε φυσικά  πώς είμαι εδώ αυτή τη στιγμή και γράφω αυτό το post που αποδεικνύει  ότι τρέχω. Αν σας πω ότι ακόμα και εγώ δεν το πιστεύω πώς θα σας φανεί;


Εν συντομία τρέχω διότι μεγαλώνω!


  • Μεγαλώνοντας έχω πάρει απόφαση ότι δεν θα έχω φόβους, δεν θα έχω αναστολές. Ό,τι βάζω  πλέον στο μυαλό μου, θα το κυνηγάω.
  • Μεγαλώνω και καταλαβαίνω ότι οι αποτυχίες είναι μέσα στη ζωή, δεν είναι εχθροί.
  • Μεγαλώνω και συνειδητοποιώ ότι οι αποτυχίες ,μας φέρνουν πιο κοντά στην επιτυχία. Αυτές οι  μικρές, όμορφες επιτυχίες μας φέρνουν όλο και πιο κοντά στην ικανοποίηση, στην αυτοεπιβεβαίωση και τελικά στην αυτοεκτίμηση.

Ίσως και στην ευτυχία!

Αντιμετώπισα αρκετές δυσκολίες τον τελευταίο καιρό, βρέθηκαν στο δρόμο μου εμπόδια που ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα συναντούσα. Διαπιστώνω μέσα από τις δυσκολίες και την ηλικιακή ωρίμανση ( είναι ωραίο να μεγαλώνεις) ότι κανείς δεν θα κάνει κάτι για μένα αν δεν το κάνω εγώ. Μην το πάρετε στραβά αυτό. Δεν έχει να κάνει με την αγάπη των γύρω σας. Οι άνθρωποί σας μπορεί να σας λατρεύουν. Τα θέλω τα δικά σας όμως δεν είναι απαραίτητο να συμβαδίζουν με τα θέλω τα δικά τους. Οπότε θα πρέπει ο καθένας να ασχοληθεί με τα δικά του. Όπου αυτά συμπίπτουν θα είναι απλά μεγαλύτερη η χαρά. Οπότε, το κεφάλι ψηλά και πολλή δουλειά, όση χρειάζεται για τον κάθε στόχο και το κάθε όνειρο.

Φαίνεται  κάπως αδύνατο να συνδυάσει κανείς τις σημερινές σκέψεις, οι οποίες είναι σαν μία  προσωπική αναδρομή ζώης, με το τρέξιμο.

 

 

Image result for running shoes stock photos
https://shoppermarketingexperts.com/a-tale-of-two-shoe-stores/

 

Να το θέσω λοιπόν πολύ απλά. Τη στιγμή που είδα την  πραγματικότητα κατάματα έφυγε κάθε αμφιβολία για το εν τελικά θα κατάφερνα να τρέξω όσο και όταν ήθελα.

Ποιά ήταν αυτή η πραγματικότητα που κοίταξα κατάματα;  Απλά η ρεαλιστική σκέψη ότι είμαι υγιέστατη, ότι μπορώ να βγάλω πολύ δύσκολα προγράμματα σωματικής άσκησης κι ότι αντικειμενικά δεν υπάρχει κανένας λόγος  για τον οποίο δεν μπορώ να τρέξω.


Γιατί λοιπόν δεν μπορούσα να τρέξω;  Εφόσον λοιπόν δεν υπήρχαν αντικειμενικοί λόγοι σίγουρα θα “έπαιζε” κάποιο ψυχολογικό  εμπόδιο.


Μιας και το μότο της  περιόδου που ζω είναι  ότι θα “παλέψω ακόμα και με τα θηρία αν χρειαστεί ”, χώρεσα εκεί μέσα και το τρέξιμο.

Ξέρεις κάτι;  Τα κατάφερα!

Κατάφερε στα 40+ χρόνια μου αυτό που δεν έχω καταφέρει όλη την προηγούμενη ζωή μου!

Γιατί;

Διότι το πίστεψα και το πήρα απόφαση!

Μπορεί να σας φαίνεται αστείο όλο αυτό που περιέγραψα.  Ίσως μικρό και αδιάφορο!

Πίστεψτέ με όμως δεν είναι!


Ο καθένας έχει το δικό του “τρέξιμο”, τη δική του πρόκληση. Έχει δηλαδή το δικό του λόγο να μην καταφέρνει πράγματα


Αυτό που έμαθα φέτος λοιπόν από τον ίδιο μου τον εαυτό , είναι ότι μπορώ  να δοκιμάσω ό,τι βάλει το μυαλό μου. Οι μικρές προκλήσεις είναι πολύ δελεαστικές και καλό είναι να μην τις αποφεύγουμε. Δίνει μεγάλη αυτοπεποίθηση και ικανοποίηση η επίτευξη μικρών στόχων.

Για σας μπορέι να μην είναι το τρέξιμο. Ίσως είναι για παράδειγμα να χάσετε κάποια κιλά, να κόψετε τη ζάχαρη, να μειώσετε ή να κόψετε το κάπνισμα (παρεπιπτόντως στο θέμα αυτό εμένα με βοήθησε η εξής σκέψη: «το κόβω χωρίς να σκέφτομαι ότι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να το ξαναξεκινήσω ποτέ» – σε άλλο post περισσότερα). Μπορεί να είναι το οτιδήποτε. Πάρτε λοιπόν το οτιδήποτε και κάντε το κάτι!

  • Ποιος είπε ότι χρειάζεται να είσαι ολυμπιονίκης ή παραολυμπιονίκης για να σε ωφελήσει ο αθλητισμός;
  • Ποιος είπε ότι ο αθλητισμός είναι μόνο για τους νεαρούς;
  • Ποιος είπε ότι μπορούν να αθλούνται μόνον αυτοί που δεν έχουν προβλήματα;

Μπορούμε όλοι!

Στο πρακτικό κομμάτι τώρα.

Ξεκίνησα το τρέξιμο αρχές Απριλίου.  Είναι αρχές Μαΐου. Έχει περάσει μόνον ένας μήνας!

Όταν αποφάσισα πριν από ένα μήνα να μάθω να τρέχω, απευθύνθηκα απλά στο διαδίκτυο. Μπορείτε να πάρετε μια ιδέα εδώ, εδώ κι εδώ.

Αποφάσισα να δώσω πολύ χρόνο στον εαυτό μου να μάθει να τρέχει και να αποκτήσει σιγά- σιγά αντοχή. Η μέθοδος η οποία διάλεξα για να μάθω να τρέχω και να χτίσω την αντοχή μου ήταν πολύ απλή αλλά αργή.  Συνδυάζει τρέξιμο και περπάτημα.

 

Image result for runner s world logo
Logo runner’s World:https://www.runnersworld.com/

Έτσι λοιπόν ξεκίνησα να τρέχω για ένα λεπτό και σταματούσα για άλλο ένα.

Μπορείτε να κατεβάσετε τον «Οδηγό 8 εβδομάδων για αρχάριους στο τρέξιμο» του περιοδικού «Runner’s World». Το περιοδικό αυτό είναι από τα μεγαλύτερα και πληρέστερα ενημερωτικά περιοδικά του κόσμου πάνω σε θέματα τρεξίματος και άθλησης.

Ανέλαβα κάποιες δεσμεύσεις ξεκινώντας.

Η πρώτη ήταν ότι θα αφιέρωνα πάντα 20 λεπτά για τρέξιμο οτιδήποτε κι αν γινόταν, όσο κι αν με πιέζει ο χρόνος

Η δεύτερη δέσμευση, ήταν να το κάνω αυτό 3-4 φορές τη βδομάδα.

Ξεκίνησα με μικρούς στόχους, διότι όση προστασία θέλει από τους τραυματισμούς το σώμα, άλλο τόσο θέλει και το μυαλό.  Ποιος ο λόγος να απογοητευτώ για άλλη μία φορά;

Ήξερα πως ό,τι και να γινόταν, ένα λεπτό συνεχόμενο θα μπορούσα να το τρέξω από την πρώτη στιγμή.  Αυτό που δεν ήξερα είναι το πώς θα έβγαζα τις 20 συνεχόμενες φορές από 1 λεπτό.

Κανένα site, κανένας γυμναστής και καμία πηγή δεν υπήρχε ώστε να απαντήσω αυτή την τελευταία πολύ καθοριστική ερώτηση.

Αυτή ήταν η πρόκληση λοιπόν για μένα.  Να βρω τον τρόπο ή αν θέλετε τη μέθοδο να τρέξω 20 φορές από 1 λεπτό.

Ξέρετε τι είπα και τα κατάφερα; “Πάω να τρέξω και δεν θα φύγω εάν αυτό δεν το κάνω 20 φορές όσο χρόνο και αν μου πάρει”.

Φυσικά και το έκανα! Κόντεψα να λιποθυμήσω βέβαια την πρώτη μέρα αλλά το έκανα.

Τα τελευταία 3 λεπτά, τα έτρεχα πίσω από μία κυρία τουλάχιστον 15 χρόνια μεγαλύτερή μου.  Αυτή ήταν ακμαία και εγώ κόντευα να πεθάνω.

Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι μπορώ και εγώ.  Έβγαλα λοιπόν τα 20 λεπτά, τη μεθεπόμενη μέρα πήγα και έβγαλα άλλα 20 λεπτά τρέχοντας ενάμιση λεπτό με διακοπή 30 δευτερολέπτων.  Κράτησα το ρυθμό αυτό για περίπου 20 τρεξίματα ακόμα και σιγά σιγά αύξανα μόνη μου ανάλογα με τις αντοχές μου το χρόνο που έτρεχα. Κρατάω ως τώρα σταθερή τη μεθοδολογία, τρέξιμο/περπάτημα προσαρμόζοντάς τη στα δικά μου δεδομένα.

Η τελευταία  δέσμευσή μου στο κομμάτι  του σχεδιασμού της μεθόδου τρεξίματος μου ήταν ποτέ να μην τρέχω συνεχόμενα λιγότερο από την προηγούμενη φορά.  Πίστεψέ με, είναι εφικτό.


Αφού το έκανα εγώ μπορεί να το  κάνει ο καθένας!


Σήμερα αποφάσισα να γράψω αυτό το post, διότι είμαι υπερβολικά χαρούμενη.

Image result for αλσος νεασ σμυρνης
https://www.talcmag.gr/volta/picnic-alsos-neas-smirnis/

Επέστρεψα πριν από περίπου δύο ώρες από το άλσος της Νέας Σμύρνης, όπου έτρεξα 10 συνεχόμενα λεπτά με διάλειμμα 2 λεπτών κι όλο αυτό το έκανα δύο φορές(τρέχω πάντα σε εξωτερικό χώρο -ποτέ σε διάδρομο γυμναστηρίου ως τώρα). Έτρεξα δηλαδή συνολικά 20 λεπτά και αν δεν με πίεζε ο χρόνος σε σχέση με κάποιες υποχρεώσεις του μεγάλου μου γιου, θα μπορούσα να το επαναλάβω κι άλλες δύο φορές.

Εγώ αυτό το θεωρώ μεγάλο κατόρθωμα. Ξεπέρασα ένα “πρόβλημα” που με κατέτρεχε πολλά χρόνια. Για μένα είναι μεγάλη επιτυχία αυτό. Μπράβο μου!

Θα τελειώσω επαναλαμβάνοντας αυτό το τυπικό κλισέ:  “Αν το θες, όλα γίνονται”. Πρέπει όμως να θες κάτι αληθινά.

Η δέσμευση, η επιμονή και η αφοσίωση, είναι χαρές απαραίτητες για να πετύχει κανείς αυτό που θέλει.

Σας αφήνω με αυτή την τροφή για σκέψη κι εύχομαι να έχω καταφέρει να σας μεταδώσω ένα κομμάτι της  αισιοδοξίας μου και τις απόλαυσης που παίρνω μέσα από αυτή τη μικρή μου επιτυχία. Και στα δικά σας!

Just do it

Noa's Newsletter!

Great ideas and Fresh news!

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )

I will never give away, trade or sell your email address. You can unsubscribe at any time.

Καλή απόλαυση

Νόα

(Visited 1.207 times, 1 visits today)

1 Comment

  1. Pingback: 12 τρόποι να χαλαρώνετε σε μια δύσκολη καθημερινότητα! | To Noa's Better

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *