Μια βουτιά στο ποτάμι!

 

Μέσα σε αυτή τη θάλασσα των Ηπειρώτικων βουνών υπάρχουν οι υδάτινες ποταμίσιες οάσεις.

Μικροί παραπόταμοι του Αώου ή του Καλαμά, διασχίζουν τα μικρά βουνίσια χωριά του Πωγωνίου κι όχι μόνο .

Σε αυτά τα μυστικά μέρη μου αρέσει να αποδρώ, μόνη ή με παρέα (η καλύτερη παραμένει ο άντρας μου) .

Η αγαπημένη μου γωνία είναι οι Αγιοί, 30 λεπτά από το χωριό μουμου (την Πωγωνιανη ) με κατεύθυνση προς Γιάννενα, σημείο μοναδικό του ποταμού Γορμού.

Ψάθα, πετσέτες, φυσικά τα μαγιό μας και φύγαμε!

Η πρώτη στάση πάντα στο “Στέκι του Καρδάση”, δίπλα στον πλάτανο της πέτρινης πλατείας του χωριού μου της Πωγωνιανής.

Καφενείο – ταβέρνα, με τον πολυπόθητο κρύο espresso, ο οποίο έχει φτάσει φυσικά ως τα ελληνοαλβανικά σύνορα .

Τσιμπάμε δύο κρύα καφεδάκια και δύο νεράκια και ξαμολιόμαστε για την αγαπημένη μας “παραλία” κάτω από τη γέφυρα των Αγιών.

Υπό φυσιολογικες συνθήκες δε θα αποκάλυπτα το σημείο αυτό. Δεν έχει όμως πλέον νόημα η μυστικοπάθεια ,διότι οι επισκέπτες είναι πλέον μόνιμοι.

Περνάς την πανέμορφη λίμνη Ζαραβίνα αφού κάνεις μια στάση να την απολαύσεις και να βγάλεις μια τετοια φώτο  .

Κατεβαίνεις εκεί που βλέπεις την ταμπέλα αυτή.

Πρέπει να σε έχουν ενημερώσει για το σημείο διότι δε θα λεγες ότι βγάζει και μάτι. Κατηφορίζεις έναν ασφάλτινο δρόμο (πολύ καλή κατάσταση για κάθε είδους κι ύψους αυτοκίνητο) περικυκλωμένο με ποταμίσια βλάστηση που κοντεύει να τον πνίξει.

Φτάνεις σε ένα ποταμίσιο ξέφωτο, με το κτήριο της παλιάς ταβέρνας να το στολίζει θα έλεγα αντί να το “στοιχειώνει”, παρόλο που δε λειτουργεί πλέον. Οι τελευταίοι ιδιοκτήτες άφησαν την καλλιτεχνική τους στάμπα έντονα πάνω στους λευκούς τοίχους του οικήματος.

Όταν ήμουν πολύ νεότερη, στο σημείο αυτό λειτουργούσε bar, πράγμα σπανιότατο για εκείνη την εποχή στα μέρη μας. Επίσης έχω παρακολουθήσει και βραδιά Jazz -κλαρίνου εδώ, με τα παιδιά μου μικρά. Μεταφυσική εμπειρία, στα σύνορα του πουθενά, δίπλα σε ένα γαργαριστό ποτάμι οφείλω να ομολογήσω.

Αφήνεις το αυτοκίνητο στο ξέφωτο και το “κόβεις” δεξιά, μπαίνοντας στο ποτάμι. Περπατάς χαράζοντας το δικό σου μονοπάτι μέσα από τα ρηχά νερά δίπλα στην κοίτη του ποταμού.

Πολύ σύντομα φτάνεις στην ”παραλία”. Είναι το πρώτο μέρος που εμφανώς το ποτάμι βαθαίνει. Οι οβίρες του είναι αρκετά βαθιές στο σημείο αυτό ώστε να βουτάς “μπόμπα” από τους κορμούς των γύρω δέντρων.

Εμείς φέτος βρήκαμε το μέρος ήδη κατειλημμένο από μια μεγάλη οικογενειακή παρέα μικρών και μεγάλων, τριών γενιών, που διασκέδαζε πολύ απολαυστικά και με απόλυτο σεβασμό στο μέρος !

Φροντίσαμε να μην τους ενοχλήσουμε!

Ψάθα, πετσέτες, φωτογραφική μηχανή και κινητά. Όλα βγηκαν στη φόρα για να απαθανατίσουμε τη στιγμή και το μέρος.

Κάναμε ηλιοθεραπεία κάτω από τον καυτό ορεινό ήλιο κι απολαύσαμε τα παγωμένα νερά.

Έχοντας κερδίσει 10 έξτρα χρόνια ζωής από τις πολικές θερμοκρασίες του ποταμού, μαζέψαμε προσεκτικά τα σκουπίδια μας κι εγκαταλείψαμε το μέρος της καρδιάς μας.

Σταματήσαμε στο κοντινό Δελβινάκι ,μεγαλοχώρι πλέον της περιοχής, για γάλατα και ψωμί.

Όπως αντιλαμβάνεστε δεν έχουν όλα τα χωριά εδώ διαθέσιμα όλα τα βασικά αγαθά μιας κι οι κάτοικοι είναι λιγοστοί και γερασμένοι και αριθμητικά δε φτάνουν ώστε να δικαιολογήσουν τη λειτουργία ενός μπακάλικου. Για παράδειγμα, το μπακάλικο της κυρίας Χαριτωμένης στο δικό μου χωριό, παίρνει παραγγελία τα γάλατα που θέλουν οι χωριανοί και τα φέρνει δύο φορές τη βδομάδα. Αν στο μεταξύ ξεμείνεις ή ξεχάσεις να παραγγείλεις, την πάτησες!

Ο φούρνος στο Δελβινάκι δουλεύει ακόμη με ξύλα (αποκλειστικά). Οι τελευταίοι φουρναραίοι που δουλεύουν το φούρνο τα τελευταία 22 χρόνια, κρατούν τον παραδοσιακό τρόπο φουρνίσματος όπως και τότε όταν πρωτοξεκίνησε η λειτουργία του, λίγο μετά το 1940.

Ο φούρναρης είδε πώς ζαχάρωνα το φούρνο , τράβηξε τα ενοχλητικά αντικείμενα από την είσοδό του για τον πάρω φωτογραφία. Μου έκανε επίσης το «δώρο» να μου τον ανοίξει για να αποκαλυφθούν αμέτρητα ταψιά με τα φαγητά των χωριανών που είχαν ήδη σταλεί για ψήσιμο για την επόμενη μέρα- δεκαπενταύγουστος 2018.

Έφυγα με το γλυκό βάρος του παρελθόντος, δύο μεγάλες φρατζόλες αληθινού κιλού έκαστη  και 4 κρουασάν “πωγωνίσιου” μεγέθους στο χέρι! Θα ήταν άδικο να τα πω γαλλικά, ήταν θεόρατα, για κατοχικούς και πεινασμένους ! Να σημειώσω πως οι γεύση του ψωμιού της περιχής απέχει αρκετά από τις παλιές φρατζόλας που ειχαμε συνηθίσει στο Πωγώνι, αλλά δεν παύει να είναι ψωμί!

Αφού έβγαλα φωτογραφία την ταμπέλα του φούρνου και μία ξεχασμένη αλλά αντιπροσωπευτική είσοδο κτηρίου παραδίπλα, προχώρησα προς το αυτοκίνητο.

Πέρασα έξω από το “δροσερό“ καφενείο “Κεντρικόν” που φιλοξενείται σε ένα παμπάλαιο κτήριο όλο χαρακτήρα κι έστριψα προς την Κοίμηση της Θεοτόκου, μιας από τις ομορφότερες εκκλησίες που έχω δει στη ζωή μου!

Αποχαιρετήσαμε το Δελβινάκι για να φτάσουμε στο χωριό μας, την Πωγωνιανή, όπου μας περίμεναν δύο γενιές. Οι γονείς μου και τα παιδιά μας  πεινασμένοι, με έτοιμη μια μακαρονάδα με κιμά και δροσερό, λευκό ντόπιο κρασί !

Στιγμές ευτυχίας!

Άλλα σχετικά post που ίσως σας ενδιαφέρουν

Καλοκαιρινές διακοπές στην Ήπειρο: 8 εντυπωσιακοί προορισμοί

15 πράγματα που μυρίζουν καλοκαίρι

Πολυτελείς διακοπές Glamping στην Εύβοια για όλα τα βαλάντια

Noa's Newsletter!

Great ideas and Fresh news!

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )

I will never give away, trade or sell your email address. You can unsubscribe at any time.

Καλή απόλαυση!

Νόα

(Visited 46 times, 1 visits today)

2 Comments

  1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 17/08/2018 at 00:54

    Πόσο ζήλεψα τα παγωμένα νερά δεν μπορώ να σου περιγράψω…
    Νομίζω πως γενικότερα από όσο έχω παρατηρήσει τα χωριά εκεί γύρω προσπαθούν και κρατούν μια παράδοση σαγηνευτική.

    Ωραίες στιγμές, ξεκούραστες και γεμάτες από καυτό ήλιο!
    Να περάσετε υπέροχα 🙂

    Reply
    1. Noa 21/08/2018 at 14:29

      Ευχαριστούμε! Έχω ακόμη δύο μέρες στη διάθεσή μου. Απόψε θα παίξουμε «σκλαβάκια», δηλαδή αμπάριζα, με το γειτονικό χωριό. Έτσι περνανε οι μέρες εδώ. Η παράδοση καλά κρατεί…

      Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *