Τρόλλεϋ «10» – Οδός Κολοκοτρώνη & «αστικές σκέψεις»

 

 

Θυμάστε τα «κίτρινα τρόλλεϋ»; Αν τα θυμάστε έχετε σίγουρα πολλά να αναγνωρίσετε στο το post αυτό. Αν πάλι δεν τα έχετε ζήσει, μπορείτε κι εσείς να ανακαλύψετε επιλογές και στάσεις στα πέριξ της στάσης της οδού Σταδίου. Κατεβαίνουμε από το τρόλλεϋ και πατάμε το πόδι μας στη δική μου απολαυστική οδό Κολοκοτρώνη. Είμαστε έτοιμοι για μια γερή αθηναϊκή τζούρα, γεμάτη στάσεις, προτάσεις και κάποιες… «αστικές σκέψεις».

Image result for τρολευ κιτρινα
Φωτό από kalavrytapress

 

Η Αθήνα είναι όμορφη κάθε στιγμή του χρόνου.

Εντάξει, μπορεί να μη συμφωνείτε όλοι και κυρίως εσείς που βρίσκετε την Αθήνα ανυπόφορη.

Εγώ όμως, όπως έχω ξαναπεί, δε συμφωνώ καθόλου με την άποψη αυτή.

Αγαπώ Αθήνα! …όπως και τις περισσότερες “παλιές πόλεις του κόσμου”. Υπάρχει κάτι ιδιαιτέρως γοητευτικό στο “πολύ παλιό”…

Στα πλαίσια της αγάπης αυτής είναι αφιερωμένο το σημερινό post.


Κολοκοτρώνη λοιπόν έχουμε σήμερα και… ξεκινάω!

Το post έχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό.

Η στάση του τρόλεϋ «10», που έπαιρνα κάποτε για να κατέβω από Νέα Σμύρνη στο κέντρο είναι το πιο κομβικό σημείο της Αθήνας για μένα ως σήμερα. Δεν είναι το Σύνταγμα, ούτε η πλατεία Κολονακίου, ούτε το Μοναστηράκι. Είναι η μικρή πλατεία Κολοκοτρώνη, στην οδό Σταδίου & Κολοκοτρώνη γωνία.

Από εκεί ξεκινούσαν οι περιπέτειες του ΣΚ για μένα και τις δυο κολλητές μου, με τις οποίες ανακάλυψα τη ζωή.

 

Άγαλμα Κολοκοτρώνη – Σταδίου: Φωτό από Νόα

Κατεβαίνουμε από το κίτρινο τρόλλεϋ και κοιτάζουμε προς τα πίσω, προς την…..

Παλιά Βουλή

Ένα κτήριο λιτό, πανέμορφο και… γαλλικό. Σχεδιάστηκε από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Francois Boulanger και από το 1858 ως το 1935 το κτήριο αυτό φιλοξένησε τις ελπίδες των Ελλήνων για αληθινή δημοκρατία.

Η μικρή πλατεία μπροστά από την παλιά Βουλή (επί της Σταδίου) είναι η πλατεία Κολοκοτρώνη. Φιλοξενεί το ορυχάλικινο άγαλμα του στρατηγού της καρδιάς μου.Διαβάστε για την τεράστια αυτή προσωπικότητα ένα μικρό ανέκδοτο εδώ.

Το άγαλμα είναι έργο ργο του γλύπτη Λάζαρου Σώχου πρωτοτοποθετήθηκε το 1904 στην αρχή της Κολοκοτρώνη.

Γυρνάμε πίσω μας και βλέπουμε ένα άλλο άγαλμα στο οποίο συγκατοικούν ένας άνθρωπος κι ένας άγγελος.

 

Άγαλμα Χαρίλαου Τρικούπη

Φωτό από Νόα

Το ξεχωρίζω διότι συνειδητοποίησα πολύ πρόσφατα ότι στέκεται εκεί, ομολογώ! Είναι πανέμορφο, επιβλητικό και προβάλλει μια προσωπικότητα από αυτές που θα ήθελα πολύ να έχω ακούσει να μιλάνε ή ακόμη καλύτερα να έχω γνωρίσει από κοντά.


Στα πόδια του Τρικούπη κάθεται ένας άγγελος και τον κοιτάει στα μάτια, σαν αυτό το υπερφυσικό ον να έχει να μάθει από τη σοφία του μεγάλου αυτού θνητού!


Υπάρχει κι αυτό το κανόνι μπροστά στην κεντρική είσοδο της παλιάς Βουλής που μου αρέσει πολύ.

Αν κατεβείτε αυτό το δρόμο της εισόδου του λεγόμενου πλέον Ιστορικού Μουσείου, όπως λέγεται πλέον η παλιά βουλή η οποία το στεγάζει, προς τα κάτω πέφτετε πάνω σε ένα καφέ με την επωνυμία της  πανέμορφης και παμπάλαιης «ΔΡΑΧΜΗΣ», με τη γραμματοσειρά που θυμίζει κι αυτή παλιά κι αγκομαχούσα Ελλάδα. Εκεί μέσα στη στοά και το γαλάζιο νέον “ΦΕΛΙΖΟΛ”. Καφέ κι αυτό.

Φωτό από Νόα
Φωτό από Νόα

Η στοά κι η ταμπέλα νέον του καταστήματος, μου θυμίζει τη “Γλυκιά Συμμορία” – δεν ξέρω γιατί! Ίσως διότι τότε που είδα το φανταστικό αυτό έργο (ήμουν περίπου 14 -15) είχα συμπτωματικά ακούσει για πρώτη φορά και τη λέξη νέον. Δε γνώριζα καν το υλικό!

Είτε στη “Δραχμή” είτε στο “Φελιζόλ”, μπορείτε να πιείτε το καφεδάκι σας στα “ήσυχα”! Το Φελιζόλ βρίσκεται στη Στοά “Εστία”, δυο βήματα κάτω από την είσοδο της Παλιάς βουλής.

Φωτό από Νόα

Αν στρέψετε το μάτι σας δε προς τα δεξιά, θα πέσει πάνω σε ένα κομμάτι της πολύ σύγχρονης ιστορίας μας.

Πολύ λυπάμαι που δεν «ανοιγοκλείνουν» πια οι πόρτες αυτού του κτηρίου!

Επιστρέφω στην αρχή της Κολοκοτρώνη πάλι!

 

Στοά Μπολάνη

Φωτό Από Νόα

Έχω ξαναγράψει για τη στοά αυτή, μιας και φιλοξενεί ένα από τα πιο αγαπημένα μου αθηναϊκά στέκια το “42”. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ. Είναι πολύ classy και είναι από τα στέκια που θα πρότεινα ανεπιφύλακτα σε κάποιον επισκέπτη της πόλης μου. Εϊναι από τα απολύτως αγαπημένα μου!

Η υπέροχη ταμπέλα του ιστορικού εστιατορίου “Κεντρικόν” είναι κι αυτή συνδεδεμένη με το παρελθόν μου.

Θυμίζει παλιά Αθήνα και κυριακάτικη ελληνική ταινία το μεσημέρι, όταν όλοι κι όλα έμπαιναν στο ρελαντί.

Φωτό από Νόα

Αν θες διάβασε το post μου για τη στοά Μπολάνη εδώ


Οι βιτρίνες που με σταματάνε πάντα!

 

  • G- Shop φωτιστικά: Χαρούμενη και «χειροποίητη»! Φωτιστικά σαν  ζαχαρωτά…να τα πάρεις όλα κι ένα για κάθε φίλο σου!
  • Μπαρμπέρικο «Elephant and Castle» και πολυκατοικία – Όταν κατεβαίνω στην Αθήνα περπατώντας κοιτάζω πολύ συχνά ψηλά! Δεν το έχουμε συνηθίσει διότι απλά δεν υπάρχει για τους περισσότερους από εμάς ενδιαφέρον στα μπαλκόνια και στους τρίτους ή τέταρτους ορόφους των πολυκατοικιών!Στο κέντρο όμως υπάρχει νόημα να κοιτάτε ψηλά. Ακόμη κι αν δε φαίνεται ουρανός φαίνονται αυτά τα διαμαντάκια κι άλλα πολλά φυσικά! Χάρμα οφθαλμών!
  • Paper Place: Για του λάτρεις του χαρτιού και του ποιοτικού branding και design! Μπείτε μέσα ή χαζέψτε τη βιτρίνα. Από απλά έως κι εξειδικευμένα προϊόντα γραφής. Το μαγαζί σε κερδίζει χωρίς καν να μπεις μέσα Από την αισθητική της εισόδου μόνο δεν μπορώ να του αντισταθώ! Υπέροχη..!
Φωτό από Νόα

          Στα θετικά…το ασπρόμαυρο καταπληκτικό πλακάκι στο πάτωμα, που μου θυμίζει παλιά νεοκλασικά.

Ανοιχτό το βράδυ ως αργά!

         Άσχετα βιβλία αραδιασμένα το ένα δίπλα στο άλλο, πράγμα που μου αρέσει διότι δεν διακατέχομαι καθόλου από τη μανία της “ταξινόμησης” (μάλλον                 μου σπάει τα νεύρα η υπερβολική οργάνωση και τάξη). Επίσης δεν περιμένω να μπω σε “σειρά” από ένα βιβλιοπωλείο. Μάλλον με ιντριγκάρει το                         “αχταρμάς στυλ” των βιβλίων που πωλούνται.

        Επίσης είναι εξαιρετικές οι τιμές αν κι αφιλόξενες οι “οικοδεσπόζουσες φατσούλες”. Πάντα σταματάω…έστω και για λίγο – να σημειώσω την υπέροχη                  γωνιακή είσοδο, που μπορεί να δει κανείς σε πολλά παλιά αθηναϊκά κτήρια!

Ο παράδεισος του DIY και κυρίως ό,τι έχει να κάνει με νήματα.

Δυστυχώς έσβησα πριν από πολύ λίγες μέρες τη φωτό που είχα τραβήξει και μέσα από την ορθάνοιχτη είσοδο του μαγαζιού φαίνονταν γελαστές κυρίες με         βελόνες πλεξίματος στο χέρι, οι περισσότερες με μισοσηκωμένα πρεσβυωπικά γυαλιά για να βλέπουν ανά πάσα στιγμή τη δασκάλα τους που στεκόταν πιο         μακριά κι όρθια εκείνη τη στιγμή! Όλες κελαηδούσαν σας πληροφορώ…καταπλητκικό χειμωνιάτικο θέμα!


 

Πού θα τσιμπήσουμε;

Image is not available
Logo ETNICO

Η απάντηση, ασυζητητί, στο ETNICO.

Το πρόσφατο (εδώ κι ένα χρόνο) αγαπημένο μου “στο χέρι” γρήγορο φαγητό. Να πω ότι θυμάμαι τον κύριο στο παρασκευαστήριο από το ‘Altamira» της δεκαετίας 2000, στο Κολωνάκι. Έτρωγα συχνά εκεί με τον άντρα μου παλιά, γεύσεις υπέροχες σε μια Αθήνα που εκείνη τη δεκαετία (‘90) μάθαινε να γίνεται ποιοτικά ευρωπαϊκή.

Χτυπήστε ένα FALAFEL (ARABIA) ή ένα TANDOORI PITA μερίδα (INDIA).

Η επόμενη κλασική και διαχρονική επιλογή είναι ο «Κώστας» στην πλατεία Αγίας Ειρήνης που θα συναντήσουμε λίγα μέτρα παρακάτω…Εκεί στρίβοντας δεξιά προς Αιόλου θα βρούμε και το Mama Roux.

Εγώ συνεχίζω επί της Κολοκοτρώη προς το παρόν. Η επόμενη γευστική στάση μου είναι πάντα το άνοιγμα της εισόδου μια πολυκατοικίας ή μικρής στοάς, ποτέ δεν μπόρεσα ακριβώς να καταλάβω τί είναι ο χώρος που φιλοξενεί τα τραπεζάκια των «Κυθήρων».

Μεζεδοπωλείο Κύθηρα – Φωτό: από Νόα

Μεζεδοπωλείο που δεν έχω επισκεφτεί ποτέ αλλά έχω χιλιοφωτογραφήσει. Βλέπετε έχω μια μανία με τους “χάρτες”. Δε χρειάζεται να είναι σπουδαίας αξίας αρκεί να είναι όμορφος ένα χάρτης για να μου τραβήξει την προσοχή.


Πού θα πιούμε;

Bartesera – Στοά Πραξιτέλους: Κανονικά θα ήμουν συνέχεια στο μαγαζί αυτό,  μου αρέσει πολύ και από αισθητικής και από μουσικής άποψης! Δυστυχώς της παρέας και μου πάλι όχι τόσο! Τί να κάνουμε…! Παρόλα αυτά το Bartesera πρέπει να το επισκεφτείτε τουλάχιστον μια φορά. Καφές ή ποτό, δεν έχει πολλή σημασία. Απλά μπείτε στη δροσερή στοά. 

Φωτό από facebook Bartesera

 

Booze- Cooperativa: Μια στάση εδώ!

 

Φωτο από Νόα

Έχω να πατήσω το πόδι μου δεκαετίες, από τότε που δεν υπήρχαν λέξεις όπως «cooperativa«. Aλλά πάντα σταματάω να χαζέψω το πλέον ορθάνοιχτο στο μάτι, ισόγειό του. Φωτογραφίζω την παλιά πόρτα που άνοιξα δεκάδες, ίσως κι εκατοντάδες φορές “μεγαλώνοντας κι ωριμάζοντας” στην Αθήνα. Μικρή υπήρξα θαμώνας για αρκετά χρόνια. Η αλήθεια είναι πως δε νοσταλγώ στις ηλικίες αυτές. Ίσως λίγο την ανεμελιά τους. Θα ήθελα να με θυμάμαι και να το θυμάμαι το Booze,όπως ήταν τότε! Xωρίς cooperativa.Γι ΄αυτό και δεν μπαίνω. Άσε που η πολλή “εναλλακτικότητα” δεν είναι πια στο αίμα μου!

Φωτό από Νόα

Noel – Στοά Κουρτάκη: Εδώ, στο κυριλέ ξαδερφάκι του booze, πάω και  με χαρά μάλιστα. Μερικές φορές μου φαίνεται ότι μπαίνω στο σαλόνι της Γερτρούδης Στάιν, στο Παρίσι και ίσως να πετύχω στο art nouveau σαλονάκι κάτω από την “τοιχογραφία” και τη βελούδινη κουρτίνα κάποιο πηγαδάκι με τον Ματίς.

Προχωρώντας λίγο παρακάτω βρίσκουμε την πλατεία Αγίας Ειρήνης

Image result for Πλατεια αγιας ειρηνης
Φωτό από enlefko

 Το παράθυρο με τα τόπια υφασμάτων είναι επίσης πολύ πολύ όμορφο. Έχει μείνει να θυμίζει την παλιά πλατεία όταν τα υφασματάδικα και τα λουλουδάδικα την κατέκλυζαν!

Φωτο από Νόα

Μπες μέσα στην πλατεία και κατέβα προς την πλευρά της Αιόλου. Αν θέλουμε να είμαστε ουσιαστικοί, τα πιο ενδιαφέροντα να δεις στο μέρος είναι οι τρούλοι στην είσοδο της εκκλησίας, τα κτήρια κοιτάζοντας ψηλά, να χαζέψεις την είσοδο του Κώστα για ακόμη μια φορά και να προσπαθήσεις να χωνέψεις πώς κάτι τόσο παλιομοδίτικο μένει πάντα τόσο μοντέρνο!

Φωτο από Νόα
Φωτο από Νόα – Αιόλου

 

Δεν έχω να σας προτείνω τίποτε με πάθος πάνω στην πλατεία Αγίας Ειρήνης παρά μόνο το Mama Roux στην Αιόλου και τον «Κώστα». Νοστιμότατοι!!! Δυστυχώς η πλατεία Αγίας Ειρήνης έχει κατακλυστεί από καφέ χωρίς ιδιαίτερο χαρακτήρα αν και το Θρούμπι ξεχωρίζει, έχοντας σαφώς πιο ουσιαστική αισθητική από τα υπόλοιπα.


Αυτό ήταν λοιπόν. Μια ωραία βόλτα στο κέντρο, στην αγαπημένη μου πόλη και …μερικές σκέψεις.

Η πόλη μας μπορεί να μην είναι η πιο οργανωμένη,  η πιο καθαρή, η πιο φιλική η πιο σύγχρονη. Είναι όμως η πόλη μας! Κομμάτι του «κοινωνικού μας κορμιού».

Η Αθήνα, όπως κι όλη η χώρα μας δεν έχει αυτό το καθοριστικό χαρακτηριστικό της γρήγορης προσαρμογής στα νέα δεδομένα της κάθε εποχής. Είναι αργή. Η προσαρμοστικότητα, σύμφωνα με το Δαρβίνο, είναι το βασικό χαρακτηριστικό που πρέπει να έχει ένα είδος για να επιβιώσει.


«Δεν είναι τα πιο δυνατά είδη που επιβιώνουν ή τα πιο έξυπνα, αλλά αυτά που ανταποκρίνονται καλύτερα στις αλλαγές»


Ευχάριστο είναι το γεγονός, ότι μοιάζει να κινείται σε κάποια πράγματα κάπως ταχύτερα σε σέση με το παρελθόν. Δυστυχώς η ταχύτητα αυτή δεν ακολουθεί κάποια «συνταγή» που να μπορεί να αναπαραρχθεί ως μοντέλο. Είναι τυχαία, σαν αντίδραση επιβίωσης σε ένα κόσμο που αλλάζει με τρελούς ρυθμούς πια. Παρόλα αυτά, για να μην είμαστε γκρινιάρηδες, η αλλαγή είναι πάντα αλλαγή και σημαίνει εξέλιξη πάντα. Ακόμη κι αν δεν είναι ευχάριστη.

Όλοι μας έχουμε αναζητήσει συνθήκες, καταστάσεις και πράγματα που μπορούμε να βρούμε εύκολα στις υπόλοιπες μεγαλουπόλεις του σύγχρονου κόσμου αλλά στην δική μας πόλη παρουσιάζονται μετά από χρόνια και με πολύ σπρώξιμο…ή γίνονται με ιδιωτική πρωτοβουλία και εξ «ελληνικού» ορισμού, θα «υποστούν» μια περίοδο σνομπισμού μέχρι να ονομαστούν «μοντέρνα» και τελικά να γίνουν αποδεκτά και τελικά καθεστώς.

Είναι πολύ χρήσιμο να κατανοήσουμε ότι οι κοινοί μας χώροι κι οι καθημερινές συνθήκες διαβίωσής μας εξαρτώνται από εμάς τους ίδιους και σας παρακλώ…καμιά επαναστατικότητα μην ψάξετε να βρείτε στην πρόταση αυτή.


Δεν πιστεύω στην επαναστατικότητα per se, πιστεύω στις σωστές επιλογές και στη δουλειά.


Το άσχημο κομμάτι της κάθε πόλης, της κάθε χώρας οφείλουμε να το κατανοήσουμε, να το σπάσουμε στα μερικά, προβληματικά του μέρη και τελικά να προσπαθήσουμε να το επανασχεδιάσουμε όχι ιδεατά, αλλά ρεαλιστικά.

Για παράδειγμα: Αν για να φτιάξει κάτι χρειάζεται να γίνουν 100 πράγματα αλλά εφικτά είναι τα 3, ας κάνουμε τα 3 και στη συνέχεια άλλα 3. Μην ψάχνουμε να βρούμε τις απόλυτες και μαγικές λύσεις διότι δεν υπάρχουν. Ψάχνοντας για τα υπόλιπα 97, αυτά τα 3 θα μπαγιατέψουν και δε θα έχουν την αξία και την αποτελεσματικότητα που θα είχαν αν τα είχαμε εφαρμόζει αρχικά.

Για να βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής μας στις πόλεις μας, για να κατεβαίνουμε π.χ στην Κολοκοτρώνη και νιώθουμε ότι έχουμε περπατήσει σε μια κάθετη της Via del Corso ή της Oxford street, πρέπει να δεχτούμε εμείς οι ίδιοι πρώτα από όλα, ότι «πραγματικά μπορεί να βελτιωθεί». Η επόμενη απαραίτητη παραδοχή είναι ότι θα τη βελτιώσουμε εμείς που έχουμε άμεσο όφελος από αυτή τη βελτίωση.

Δε ζούμε σε ταινία του Χόλιγουντ, δεν υπάρχουν μαγικά φίλτρα και μαγικοί άνθρωποι = υπεράνθρωποι. Δεν υπάρχουν τόσο μα τόσο «φωτισμένοι νόες» (to Noa’s better), ή επί τω λαϊκότερο «σωτήρες» οι οποίοι ζουν κάπου κρυμμένοι κι οι οποίοι περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να εμφανιστούν !

Υπάρχουμε μόνο εμείς!

Καλή απόλαυση

Νόα

(Visited 28 times, 1 visits today)

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *