45 γενέθλια: «Σ’ όποιον αρέσουμε»!

 

Το να κλείνεις τα 45 είναι στην πραγματικότητα όπως όταν κλείνεις τα 25 ή τα 32 σου.

 

Αυτά τα λέω βέβαια σήμερα, 21/8/2018 πρωί – πρωί.

 

Αν με ρωτούσατε πριν λίγες μέρες, ας πούμε 2  μήνες πριν, όταν ακόμη τα σχολεία δεν είχαν τελειώσει κι η «χειμωνιάτικη» χρονιά ακόμη περνούσε βαριά από πάνω μου, θα σας έλεγα ότι τα 45 (τα οποία ήταν τότε καθ’ οδόν αν όχι ήδη εκεί) ήταν κάτι το απρόσμενα επιβαρυντικό για μένα.

 

Η κατάσταση επιδεινώθηκε πέρα από κάθε προσδοκία όταν έχασα, ένα μήνα αργότερα, το πρώτο αγαπημένο μέλος της οικογένειάς μου, τη θεία μου η οποία ήταν σαν μητέρα μου. Ήταν η  πρώτη απώλεια!

 

Τα 45 φάνηκαν ξαφνικά να αποκτούν μια «βιβλική» βαρύτητα στο μυαλό μου και στην ψυχή μου. Κάτι σαν το τέλος του κόσμου ή την αρχή μιας άλλης ζωής.

 

Σήμερα λοιπόν, αρκετές εβδομάδες μετά κι έχοντας «τακτοποιήσει» μέσα μου κάποια συναισθήματα και κυρίως έχοντας κάνει διακοπές που περιλαμβάνουν (ακόμη είμαι  σε διακοπές) αρκετή ξεκούραση και ανθρώπινη επαφή, τα 45 δεν φαίνονται καθόλου δραματικά.

 

Ποτέ δεν είχα εξάλλου αυτό το «θέμα» με την ηλικία. Ποτέ δεν με απασχόλησε ως τώρα το να μη γεράσω, να μη μεγαλώσω. Αντιθέτως, πάντα ήθελα να με δω να γερνάω, με όλα τα συμπαρομαρτούντα να μην παίζουν ιδιαίτερα ανασταλτικό ρόλο.


Είναι καλύτερα να γερνάς από το να μην έχεις την ευκαιρία να γεράσεις


Αυτό ας πούμε είναι κάτι που στα 45 μου μπορώ άνετα να το υποστηρίξω.

Αν βάλουμε στην άκρη τις ψυχοπαθολογικές, κατά την άποψή μου, φιλοσοφίες κι απόψεις περί αυτοκτονίας και τέλους της ύπαρξης, πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας πολύ τυχερούς που μας δίνεται η ευκαιρία να γερνάμε. Κάποιοι άλλοι δεν έχουν υπάρξει τόσο τυχεροί. Άρα, ας γεράσουμε μαζί με τις ρυτίδες μας, τους μυοσκελετικούς πόνους μας, τις μειωμένες αντοχές και τα μαλλιά που γκριζάρουν, διότι είναι τελικά τύχη να σου συμβαίνουν  όλα αυτά!


Και ναι..! Η ζωή θέλει και λίγη τύχη!


Να κάτι άλλο που μπορώ να υποστηρίξω στα 45.

Έχετε παρατηρήσει ότι στους κύκλους των «πραγματιστών» σχεδόν δεν επιτρέπεται να μιλάς για τύχη χωρίς να συμπληρώσεις κάτι του στυλ «συν Αθηνά και χείρα κίνει»;

Ε, λοιπόν, δεν είναι έτσι! Χρειάζεται και λίγη τύχη, την απλώς εννοούμενη συγκυρία και σε καμία περίπτωση τη «μοίρα», στην οποία δεν πιστεύω καθόλου. Μπορεί να τα κάνεις όλα μια χαρά στη ζωή σου αλλά οι συνθήκες να είναι δραματικά κι απολύτως συγκυριακά εναντίον σου.

Τι κάνεις τότε;


Κάνεις το καλύτερο που μπορείς!


Δεν υπάρχει τελικά τίποτε άλλο πιο σημαντικό στη ζωή μας από το να κάνεις κάθε φορά το καλύτερο που μπορείς.

Σας φαίνεται απλό κι ελαφρύ; Ίσως!

Εμένα πάντως μου φαίνεται ένα από τα δυσκολότερα αν κι απλούστερα πράγματα στον κόσμο.

Το να κάνεις κάθε φορά το καλύτερο που μπορείς είναι πολύ πιο απαιτητικό από το να κάνεις κάθε φορά το «σωστό» ή το «λάθος». Αυτό, ισχύει για δύο λόγους.

Ο πρώτος είναι διότι το «σωστό ή λάθος» είναι συνήθως έννοιες ετερο-προσδιοριζόμενες από το εξωτερικό περιβάλλον του καθενός. Δηλαδή χρειάζεται την κοινή αποδοχή τρίτων για το αν κάτι είναι σωστό ή λάθος. Δεν αρκεί μόνο η ατομική κρίση. Αυτό όσο κι αν ακούγεται καταπιεστικό για κάποιους, για άλλους ανθρώπους λειτουργεί απελευθερωτικά! Αποτινάζει ένα μέρος της ευθύνης του να ορίσει κανείς προσωπικά και με απολύτως δική του ευθύνη το σωστό ή λάθος και να δράσει αναλόγως. Να εκτεθεί πορευόμενος με βάση τη δική του κρίση.


Μπορείς να είσαι ο ενήλικας της ζωής σου πια! Να είσαι ο δικός σου φάρος!


Δεν χρειάζεσαι κανέναν άλλον να σε καθοδηγήσει στα άγνωστα μονοπάτια. Για να χρησιμοποιήσω μια πολύ-φορεμένη πλέον έκφραση, είσαι ο μέντοράς σου!

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το καλύτερο που μπορείς, αλλά αληθινά το καλύτερο που μπορείς κι όχι το συνηθέστερο που μπορείς, είναι κοπιαστικό, ενεργοβόρο κι απαιτητικό, διότι θέλει κατάθεση ψυχής και συχνά ακόμη και σωματικό και πνευματικό κόπο. Το «καλύτερο που μπορώ» είναι μια σοβαρή δέσμευση. Είναι όμως αυτό που σε στέλνει στο κρεβάτι σου το βράδυ ικανοποιημένο και ήρεμο, ακόμη κι αν κάτι δεν το έχεις καταφέρει.

Ξέρεις κάτι; Στα 45 δεν σε πειράζει πια να μην καταφέρεις κάτι όταν το έχεις προσπαθήσει, διότι ξέρεις ότι νομοτελειακά δεν πετυχαίνουν τα πάντα στη ζωή η οποία δεν είναι χολιγουντιανό σενάριο.


Δεν έχεις να δώσεις όμως λογαριασμό σε κανέναν παρά μόνο σε σένα!


Η ηλικία φέρνει μαζί της το άθροισμα “των εαυτών” που έχεις υπάρξει στο παρελθόν. Το παιδάκι που υπήρξα, η συνεπής μαθήτρια δημοτικού, η μπερδεμένη κι επαναστατημένη έφηβη, η φίλη, η έξαλλη φοιτήτρια, η κόρη, η από νωρίς εργαζόμενη γυναίκα, η μητέρα, η σύντροφος…

Κοιτάζοντας όλες αυτές τις πλευρές του εαυτού μου νιώθω πια σίγουρη ότι δεν χρωστάω τίποτα σε κανέναν παρά μόνο σε όλες αυτές τις πλευρές μου οι οποίες με οδήγησαν να γίνω εγώ! Κι αν έχω κάνει λάθη; Δεν πειράζει!


Τα λάθη επιτρέπονται και συγχωρούνται!


Όλο και λιγότερο νιώθω ενοχικά. Δεν είμαι πάντα πια ο πρώτος που θα κατηγορήσω για την άσχημη εξέλιξη μιας κατάστασης. Αυτό βέβαια, είναι καθαρά θέμα βιωμάτων και δεν αλλάζει εύκολα. Αν έχεις μάθει να φταις, θα φταις πάντα! Ακόμη κι όταν έχεις δίκιο. Μεγαλώνοντας φτάνεις να αποδέχεσαι τα μειονεκτήματά σου κι αρχίζεις να βοηθάς τον εαυτό σου πιο αποτελεσματικά από ότι παλιότερα!


Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν!


Φίλοι, συνεργάτες, παρέες, σύντροφοι, είναι όλοι άνθρωποι που άλλοι μπήκαν και βγήκαν από τη ζωή μας, άλλοι μπήκαν κι έμειναν κι άλλοι μπαινοβγαίνουν. Η «κίνηση» αυτή βασίζεται στην αλληλεπίδραση  τουλάχιστον δυο μερών κι όχι ενός. Ας προστατέψουμε τους ανθρώπους που έχουν διάρκεια στη ζωή μας και καταφέρνουν να μας προσφέρουν συναισθήματα. Είναι πολύτιμοι μεταξύ άλλων και για το ότι μας δίνουν τη δυνατότητα να προσφέρουμε αυτό που διαθέτουμε ως άνθρωποι. Για τους υπόλοιπους…


Σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δε θα μπορέσουμε!


Δεν αρέσουμε σε όλους και δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς ούτε εμάς μας αρέσουν όλοι. Σίγουρα θα μπορέσουμε για κάποιους αλλά όχι για όλους!

Μεγαλώνοντας λοιπόν, ειδικά αν είσαι τυχερός και η ζωή δε σε έχει «χτυπήσει» με κάποια σοβαρή ατυχία υγείας εσένα ή κάποιον πολύ αγαπημένο σου, έχεις τελικά άπειρους λόγους να νιώθεις υπέροχα.

Οι περισσότερες ιδέες καθαρίζουν και κατασταλάζουν μέσα μου. Εξοικειώνομαι, χωρίς δισταγμούς, με την ιδέα ότι τίποτα δεν είναι τέλειο και παντοτινό και ότι αυτό δεν είναι καθόλου τρομακτικό. Είναι απλά έτσι!

Συνειδητοποιώ, ότι το ζουμί, το «νόημα» οπωσδήποτε έχει να κάνει με το να είναι κανείς ενεργός κι όχι αποστασιοποιημένος θεατής της ζωής . Αυτό συνεπάγεται λάθη, όπως επίσης κι αποτυχίες. Σημαίνει όμως και επιτυχίες, χαρές, ικανοποίηση, πρόοδο, εκπλήξεις!


Μεγαλώνοντας οι επιλογές γίνονται πιο φωτεινές διότι είναι πιο γνήσιες!


Αν έγραφα αυτό το κείμενο όπως είπα αρχικά 2 ή ακόμη και 5 μήνες πριν θα ήταν ίσως διαφορετικό κι ενδεχομένως πιο «κουρασμένο». Πολλά πράγματα είναι λοιπόν συγκυριακά.


 

 

Αυτό όμως που δε θα ήταν αλλιώτικο, είναι η σιγουριά ότι όσο δύσκολο κι αν φαίνεται μερικές φορές, ο σκοπός κάθε γενεθλίων είναι να μεγαλώνουμε κατά έναν πολύτιμο κι αισιόδοξο χρόνο.


Ήθελα να γράψω αυτό το post εδώ κι αρκετό καιρό αλλά έβλεπα ότι δεν έβγαινε. Ό,τι έγραφα δεν ήταν αντιπροσωπευτικό των όσων νιώθω.

Γι’ αυτό περίμενα αρκετά για να μπορέσω να γράψω αυτές τις λίγες σκέψεις . Δεν είναι κάτι το αποκαλυπτικό. Είναι απλά μερικές σκέψεις που είναι για μένα πια στάση ζωής. Ίσως κάποιες από αυτές να μην τις έχω κατακτήσει,αλλά οπωσδήποτε είναι μερικές από αυτές βάσει των οποίων θέλω να ζω.

Φέτος σβήσαμε “451 κεράκια” στην κοινή τούρτα γενεθλίων με τον άντρα μου, με τον οποίο έχουμε γενέθλια δύο συνεχόμενες μέρες. Εγώ έκλεισα τα 45 κι εκείνος τα 51!

Χρόνια μας πολλά με την καλύτερη ευχή…

 

Και του χρόνου!

 

Νόα

 

(Visited 34 times, 1 visits today)

4 Comments

  1. Little Hope Flags 22/08/2018 at 14:30

    Πολύχρονη και κάθε χρόνο σοφότερη!

    Reply
    1. Noa 22/08/2018 at 14:46

      Ευχαριστώ! Τύχη κι απόλαυση εύχομαι για όλους/όλες μας!
      Μείνε έτσι παραγωγική και δημιουργική!

      Reply
  2. daphnie 21/08/2018 at 19:51

    Δεν θα μπορούσες να τα γράψεις καλύτερα! έτσι είναι! εγώ έκλεισα τα 40 πριν μερικές μέρες και όλοι αναρωτιόντουσαν -οι συνάδελφοι πχ που δεν γνωριζόμαστε πολλά χρόνια – που το λέω, το νούμερο εννοω 😉 μα το λέω γιατί είμαι ευτυχισμένη που έφτασα ως εδώ, για ότι έχω καταφέρει και για ότι τελικά δεν μπόρεσα να κάνω, για αυτό που έγινα εν τέλει και θα έλεγα ότι αισθάνομαι καλύτερα και πληρέστερη από παλιότερα. Χρόνια πολλά!

    Reply
    1. Noa 22/08/2018 at 14:34

      Ευχαριστώ πολύ Δάφνη. Εύχομαι σε όλους να γίνουμε «μεγάλα νούμερα»!

      Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *