Category

ΓΕΥΣΗ

Category

Τα cannelloni, έχουν αγαπηθεί από όλους τους μεσόγειους λαούς κι όχι μόνο. Τα φτιάχνουμε σπίτι μας, τα τρώμε σε εστιατόρια, σε ταβέρνες, ειδικά στην Ιταλία, τα συναντάς παντού σε διάφορες παραλλαγές! Η βασίλισσα όμως είναι τα cannelloni με κιμά! Παρατήρησα δε ότι στη Ρώμη τα φτιάχνουν με έντονα κοκκινιστό και «γλυκίζον» κιμά, ακόμη και σε καλά εστιατόρια. Ο πολύ γλυκός κιμάς κατά τη γνώμη μου είναι λίγο Β class (δεν εννοώ τη Mercedes). Είναι σαν να μην έχει βγεί γευστικός, δεν έχει πάρει το χρόνο του και τα αρώματα των μυρωδικών του κι έχουμε παραρίξει ζάχαρη ή ketch up για να τον κάνουμε να «ακουστεί». Στην πατρίδα μας τα έχουμε αγαπήσει πολύ. Τα έχουμε σχεδόν υιοθετήσει. Στο άκουσμα «κανελόνια» πια, στο μυαλό μου έρχεται αυτομάτως ένα ειδυλλιακό κυριακάτικο οικογενειακό γεύμα. Τα έχει μαγειρέψει μια γιαγιά ή μια μαμά με όλη της την αγάπη και την επιθυμία να ευχαριστήσει τα παιδάκια…

Η συνταγή της Κυριακής θα είναι μακαρονοσαλάτα. Δεν θα έλεγα ότι είμαι καμιά εξπέρ σε συνταγές και ειδικά σε σαλάτες. Έχω ξαναγράψει ότι θεωρώ τον εαυτό μου «απλό ουρανίσκο». Δε ζω για το φαγητό και ποτέ δεν είχα βάλει στόχο την αναζήτηση νέων ή ιδιαίτερων γεύσεων. Παρ’ όλα αυτά πάντα ικανοποιούμαι από νόστιμα φαγητά και νέους γευστικούς συνδυασμούς. Μεγάλωσα τρώγοντας πάντα πολύ νόστιμα φαγητά, απλά με «χωριάτικη» προσέγγιση. Ακριβώς έτσι όπως τα μαγείρευε η γιαγιά μου (την οποία δε γνώρισα ποτέ) τα μαγείρευε κι η θεία μου ,που ήταν αρχόντισσα της κουζίνας στο πατρικό μου. Καμία απολύτως αλλαγή, καμιά προσθήκη στην πάροδο των χρόνων και φυσικά κανένας πειραματισμός ποτέ. Η μακαρονοσαλάτα δεν ήταν ποτέ μέρος της εβδομαδιαίου διατροφικού μας προγράμματος. Αλλά να που τα πράγματα άλλαξαν και τη φτιάχνω πλέον συχνά! Έχω δυο εφήβους, 15 και 13,5 ετών που έχουν τη μοναδική τάση να θεωρούν ένα σπίτι…

Αυτό θα είναι ένα post απόλαυσης για ένα από τα νοστιμότερα εδέσματα της Αθήνας. Τη γλυκιά μπουγάτσα του Creme Royale που έχουμε πια τη χαρά να γευόμαστε και στην πλατεία της Νέας Σμύρνης! Στο άκουσμα της λέξης μπουγάτσα, μου έρχονται στο μυαλό χωρίς καμία συνειδητή επεξεργασία, τα Γιάννενα. Για μένα, λόγω της μισής μου ηπειρώτικης καταγωγής, το παραδοσιακό γιαννιώτικο «Select” είναι συνυφασμένο με την καλύτερη γλυκιά μπουγάτσα της ζωής μου. Είναι κάτι βιωματικό και αξεπέραστο! Όποια μπουγάτσα και να φάω δεν μπορεί να ξεπεράσει εκείνη, τη μία και μοναδική! Υπάρχει συνδυασμός πολλών πραγμάτων στο «Select” που μου διεγείρουν όλες τις αισθήσεις κι όχι μόνο τη γεύση. Το μικρό μαρμάρινο τραπεζάκι που χωράει ίσα ίσα δυο μικρά πιατάκια με τα αντίστοιχά τους μεγάλα νεροπότηρα, το αλμυρούτσικο ψωμάκι με το οποίο συνοδεύεται η γλυκιά μπουγάτσα, η απουσία οποιασδήποτε αισθητικής αλλαγής στον διάκοσμο του μαγαζιού από τα πολύ παιδικά μου χρόνια…όλα…

Το ωραιότερο πρωϊνό! Μεγάλωσα με «Ηπειρώτισσες» μάνες! Αυτό σημαίνει ότι το ζυμάρι συνδέθηκε στο μυαλό μου με βασικές έννοιες όπως τροφή, απόλαυση, ανάγκη, τέχνη, υπομονή, τρυφερότητα και θα μπορούσα να μιλάω για πολλές ώρες ακόμα παραθέτοντας συναισθήματα τις παιδικής μου ηλικίας, μιας και τα περισσότερα έχουν κάποια, έστω και «εξ αγχιστείας» σχέση μαζί του. Οι σπιτικές πίτες που έχω φάει νομίζω ότι έχουν αγγίξει το τέλειο! Η θεία μου η Μάχη, η μια από τις μάνες που ανέφερα στην αρχή, υπήρξε maitre του είδους. Η παρασκευή μιας χορτόπιτας ήταν ένας μαραθώνιος και προϋπέθετε μεγάλη προετοιμασία, τόσο πρακτική όσο και συναισθηματική. Η Μάχη έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της με σοβαρή αναπηρία ακοής την οποία απέκτησε μετά από μινιγγίτιδα σε πολύ μικρή ηλικία. Το γεγονός αυτό, εκτός των δεινών που επέφερε στην προσωπική της αλλά και στην οικογενειακή της ζωή είχε και κάποια καλά. Ένα από αυτά ήταν…