Μήπως η καρδιά σας φτερουγίζει από χαρά κι ενθουσιασμό όταν σκέφτεστε το χωριό σας; Μήπως, αντιθέτως, ταράζεστε αρνητικά στο άκουσμα της ιδιαίτερης πατρίδας σας; Τελικά «το χωριό» κάνει καλό στην ψυχή ή μήπως όχι;

Συνήθως υπάρχουν δύο διαθέσεις κι ως εκ τούτου δύο ομάδες ανθρώπων σε σχέση με τον τόπο καταγωγής μας ή τον τόπο στον οποίο έχουμε δημιουργήσει αναμνήσεις και τελικά έχουμε καταχωρίσει ως «ρίζα» μας. Υπάρχουν,

  • αυτοί που πετάνε τη σκούφια τους να τον επισκεφτούν και να μείνουν όσο γίνεται περισσότερο και
  • αυτοί που δε θέλουν να πατάνε το πόδι τους για διάφορους προσωπικούς ή άλλους οικογενειακούς λόγους
Άγιος Νικόλαος Πωγωνιανής

Πάσχα στο χωριό

Έχω μιλήσει αρκετές φορές για την ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Πωγωνιανή της Ηπείρου και τη μεγάλη αγάπη που τρέφω σε οτιδήποτε Γιαννιώτικο κι Ηπειρώτικο! Αν και σύμφωνα με τις παραδόσεις είμαι Μεσσήνια, μιας κι ο πατέρας μου κατάγεται από το Σιδηρόκαστρο Μεσσηνίας.

Μπορείς να διαβάσεις για το καλοκαιρινό τριήμερό μας στην Ασημένια πόλη μέρος 1ο ( και μέρος 2ο) αλλά και για Πωγωνίσιες βόλτες.

Ως τώρα δεν έχω «απαρνηθεί» ποτέ τις διακοπές και τις επισκέψεις μου στο χωριό, αν και τα πράγματα δεν ήταν/είναι πάντοτε ρόδινα. Θέλω να πω με αυτό, ότι αντιλαμβάνομαι πολύ καλά όλους αυτούς (ίσως εσάς) που αν κι αγαπούν την ιδιαίτερη πατρίδα τους νιώθουν συχνά (ή και πάντα) απρόθυμοι να την επισκεφτούν.

Όπως είπα και πριν, όταν έχεις χτίσει αναμνήσεις ζωής σε κάποιο μέρος, υπό κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες κι ανθρώπους, ενίοτε είναι δύσκολο συναισθηματικά να τις αναβιώνεις! Ίσως ξαναζείς πράγματα και συναισθήματα που δεν είναι εύκολα ή ευχάριστα. Είναι πολύ πιθανό, να θες να αποφύγεις την ταραχή που προκαλούν.

Το παρελθόν δεν είναι ποτέ μόνο ευχάριστο και το να προσπαθήσουμε να το ξορκίσουμε και να το αποτινάξουμε από πάνω μας δεν είναι η ιδανική λύση. Αντιθέτως, μια «ήρεμη επανασύνδεση» μαζί του βγαίνει πάντα προς όφελός μας. Εξάλλου, όσοι έχουμε κάποια χρόνια στο ενεργητικό μας, γνωρίζουμε μέσα από την εμπειρία μας (κι όχι θεωρητικά), ότι:

η εσωτερική ηρεμία ξεκινάει με τη συμφιλίωση με την προσωπικότητά μας κι άρα και με το παρελθόν μας.

Γι’αυτό πιστεύω ακράδαντα, ότι η επίσκεψη ή επιστροφή στο χωριό, στην ιδιαίτερη και συναισθηματική μας πατρίδα δηλαδή, είναι κάτι που σε κάθε περίπτωση τελικά κάνει καλό στην ψυχή!

Τί λειτουργεί ως «ψυχικό βάλσαμο»;

Παλιά σπίτια στο κέντρο της Πωγωνιανής

Το παρελθόν σε περιμένει «ασάλευτο» στο σπίτι στο χωριό (ή στο γκρέμι)

Συνήθως στα σπίτια αυτά, το στίγμα των ατελείωτων γενεών που τα έχουν κατοικήσει μένουν ζωντανά και είναι σαν κάθε φορά να σε περιμένουν να σε καλωσορίσουν. Νιώθεις το παρελθόν στο πετσί σου.

Ακόμη κι αν αυτό το παρελθόν δεν είναι πολύ ευχάριστο, να θυμάσαι το εξής:

«Κάθε φορά που θες να ξεπεράσεις κάτι πρέπει να συμφιλιωθείς με αυτό που έχει προηγηθεί».

Οπότε, κάθε σημείο αναφοράς στο «κάποτε» μπορεί (έστω και με προσπάθεια) να αποτελέσει αυτό-ψυχοθεραπευτική ευκαιρία.

Υ.Γ: Κανείς δεν είπε ότι η ψυχοθεραπεία είναι εύκολη υπόθεση.

Άνθισε έο κήπος μου

Το reset της φύσης

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ, παρά το γεγονός ότι δηλώνω (κι είμαι) παιδί της πόλης δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου ήρεμο παρά μόνο μέσα σε ένα καταπράσινο περιβάλλον. Ιδανικά δε, αν κάπου στο πίσω μέρος του σκηνικού, υπάρχει κι ένα ποταμάκι με δροσερό νερό για τις ζεστές μέρες!

Η τζούρα του πράσινου (για εσάς μπορεί να είναι το μπλε της Μεσογείου) φτάνει για να επαναφέρει τις βασικές λειτουργίες μου σε πιο φυσιολογικά επίπεδα. Η ανάσα μου γίνεται πιο ήρεμη κι αργή, ο ύπνος μου (αν και πολύ διαταραγμένος τα τελευταία χρόνια) βελτιώνεται και γίνεται πιο ξεκούραστος.

Το σημαντικότερο όφελος για μένα όμως, είναι η ξεκούραση των αφτιών!!! Αυτή ήταν κι η σημαντικότερη πηγή κούρασης όσο μεγάλωνα τα παιδιά μου… ότι δεν προλάβαινε το αφτί μου να ηρεμήσει.

Μου αρέσει να ακούω μόνο τη φύση!

Ο κόρακας που έβλεπα κι άκουγα εχθές στο ψηλότερο κλαδί του κυπαρισσιού είναι ασύγκριτα πιο ευχάριστος ως ήχος από το γκαζωμένο δίχρονο που διασχίζει την «Αγίας Φωτεινής» στη Νέα Σμύρνη!

Γέφυρα Ρίο-Αντίρριο

Η γέφυρα με την ιστορία

Ακόμη μου φτιάχνει τα ηλεκτρονικά ( τηλεοράσεις κ.α) ο Μπάμπης που μεγάλωσε στην πρώην Σοβιετική Ένωση, μιας κι ήταν παιδί του παιδομαζώματος! Οι ιστορίες του είναι μαγικές, ωγαλμένες από μυθιστόρημα!

Στο χωριό, παύει να είναι πλέον η πηγή γνώσης το βιβλίο. Η ιστορία είναι κυριολεκτικά ζώσα και τη λένε Μπάμπη, Φρόδω (Αφροδίτη, όνομα πολύ συνηθισμένο στα μέρη μας – έλεγαν και τη γιαγιά μου), Λάμπρο…

Καταλαβαίνετε τι λέω;

Αναρωτιέμαι: Πόσο αλλάζει η σχέση με την αλήθεια όταν όλα αυτά που νομίζεις ότι είναι απώτερο, ίσως κι «εξωτικό» παρελθόν σου… επισκευάζουν την τηλεόραση;

Ακόμη κι η γέφυρα του Ρίου-Αντιρρίου που διασχίζω κάθε φορά που ταξιδεύω για το χωριό μου, είναι η πραγματοποίηση του ονείρου που είχε κάποιος (Τρικούπης λεγόταν) που γεννήθηκε τον προ-προηγούμενο αιώνα!!! Αυτό το τρελό του όνειρο, κάνει εδώ κι ελάχιστα χρόνια τη δική μου ζωή ευκολότερη κι αυτός έχει μείνει ως «αρχαίος» σε ένα βιβλίο ιστορίας!

Στα Ελληνο-Αλβανικά σύνορα

Νεανικοί αγώνες επιβίωσης στο πουθενά

Στο χωρίο, ακόμη βλέπεις νέα παιδιά (έφηβους plus) με μάτια πεινασμένα, γεμάτα όνειρα κι επιθυμία να γευτούν τις εμπειρίες που ζουν οι άλλοι στις πόλεις!

Εδικά αν το χωριό σας είναι σαν το δικό μου, απομονωμένο όχι μόνο από το κλεινόν άστυ αλλά κι από τον κόσμο γενικά, γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακή η προσπάθεια κι η επιμονή κάποιων νέων ανθρώπων να χτίσουν τη ζωή τους εκεί!

Την ίδια ώρα που ο 15 χρονος πριν πάει στο σχολείο του (με λεωφορείο στο παρα-διπλανό χωριό) έχει ήδη βγάλει τα πρόβατα για βοσκή, εσύ κάνεις την εργασία του παιδιού σου στην πολιτική παιδεία διότι το καμάρι σου έχει φροντιστήριο και δε θα προλάβει (να πάρει 19 από μόνο του – λες κι αν πάρει 14 θα γίνει κάτι)!

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν είναι απαραίτητα οι δυσκολίες της καθημερινότητας που κάνουν τα παιδιά μας «ψόφια». Είναι το πόσο καταφέρνουμε να τους περάσουμε την πίστη ότι όσο δύσκολη κι αν είναι αυτή η καθημερινότητα «μπορούν να τα καταφέρουν με τις δικές του δυνάμεις».

Ε, λοιπόν, τα νιάτα στα χωριά μπορούν να στο θυμίσουν αυτό ακόμη! Αυτό λέγεται ένεση αισιοδοξίας και πίστης ( η οποία παρεμπιπτόντως είναι ψυχική ικανότητα κι όχι θρησκευτικό λεξιλόγιο).

ΠΑραδοσικαή Πωγωνίσια Πόρτα

Απαράμιλλη αισθητική

Τα όμορφα χωριά, όμορφα χτίζονται!

Ο σεβασμός (λιγότερο ή περισσότερο) της τοπικής παράδοσης κι αρχιτεκτονικής βγαίνει πιο αυθόρμητα. Συνήθως, κανείς δε θέλει να χαλάσει το τοπίο. Μπορεί βέβαια αυτό, να προκύπτει από το φόβο του  «τι θα πει ο κόσμος», που δεν είναι και τόσο υγιές.

Παρόλα αυτά, έστω κι έτσι, η ανάγκη του να μην αποτελέσει κανείς παραφωνία, λειτουργεί μόνο θετικά στη διατήρηση ενός αισθητικού κι αρχιτεκτονικού περιβάλλοντος με ιστορικότητα και συνέχεια, που κάνει σε όλους καλό!

Το κάλλος ξεκουράζει!

Αυτοί είναι 5 μόνο από τους πολλούς λόγους που αγαπώ να επιστρέφω στο χωριό μου, όσο κι αν τα συναισθήματα είναι μπερδεμένα κι ενίοτε βαριά.

Είπα να τους γράψω από το τραπέζι της χωριάτικης κουζίνας μας, στρωμένο με το παλιομοδίτικο πλαστικό τραπεζομάντηλο, Μεγάλο Σάββατο πρωί.

Τί μπορείς να κάνεις για να μη μελαγχολήσεις ή να αποσυμπιεστείς;

Πάρε φωτογραφίες από ό,τι σου φτιάχνει τη διάθεση!

Κάνε ένα μικρό album και πέρνα τες στο Google Photos για να μην τις χάσεις ποτέ! Μπορείς να ανατρέξεις σε αυτές όποτε θες να επενδύσεις με θετικές σκέψεις ένα «δύσκολο» μέρος ή ανάμνηση! Πίστεψέ με…δουλεύει!

Πριν από λίγο καιρό, απέκτησα το Hwauei Mate 20 Lite και παιδιά ορκίζομαι πλέον στο τηλέφωνο αυτό!

Για μένα το να μιλάω στο τηλέφωνο είναι μάλλον δυσάρεστο (μόνο για να συνενοούμαι τα απαραίτητα). Το κινητό μου χρησιμεύει περισσότερο ως υπολογιστής ή φωτογραφική μηχανή. Αν είστε σε φάση να πάρετε καινούριο τηλέφωνο, επιλέξτε το με κλειστά μάτια! Το συνιστώ ανεπιφύλακτα και για τις δύο λειτουργίες! Τραβάει τρομερές φωτό στο auto αν κι έχει αρκετές λειτουργίες για manual λήψεις που θα ζήλευαν ακόμη και οι DSLR.

  • Διάβασε κάποιο βιβλίο που σου έχει ήδη αρέσει
  • Περπάτα σε μέρη που σου θυμίζουν όμορφες στιγμές
  • Μίλα με ανθρώπους «ουδέτερους» για τη ζωή στο χωριό
  • Ασχολήσου με τον τοπικό πολιτισμό
Ανθισμένη Κουτσουπιά

Συμπέρασμα!

Πηγαίνετε στο χωριό σας και ζήστε αυτό που θέλετε. Το τι ζούμε κάθε μέρα είναι ΚΑΙ θέμα επιλογής.

Τώρα είμαι έτοιμη να ξεκινήσω να μαγειρεύω τη μαγειρίτσα μας!

Χρόνια Πολλά και…

Καλή απόλαυση!

Ν

Το χωριό κάνει καλό στην ψυχή ή μήπως όχι;
Το χωριό κάνει καλό στην ψυχή ή μήπως όχι;


Avatar
Author

Μητέρα, σύζυγος, εργαζόμενη. Με κέντρο την πόλη μου ταξιδεύω στην Ελλάδα και στον κόσμο ψάχνοντας να μοιραστώ μαζί σας κάθε μικρή και μεγάλη απόλαυση που κάνει τη ζωή ακόμη πιο όμορφη! Η σωματική και ψυχική ευεξία είναι το κλειδί όλων. Ακολουθήστε με!

8 Σχόλια

  1. Pingback: Εβδομάδα σε κλικ #41 | To Noa's Better

  2. Avatar

    Υπέροχο άρθρο με υπέροχες εικόνες… με ταξίδεψες πραγματικά… thank u ❤

  3. Avatar

    Πιστεύω πως ναι το χωριό κάνει καλό στην ψυχή εκτός κι αν ανήκουν στην δεύτερη κατηγορία που αναφέρεις! Σε αυτή την περίπτωση το «μακριά κι αγαπημένοι» κάνει ακόμα πιο καλό στη ψυχή…!
    Προσωπικά είμαι από νησί και μάλιστα στην άλλη άκρη της Ελλάδας (Χίος) οπότε έχω συνηθίσει να βλέπω θάλασσα αλλά και στην τζούρα του πράσινου (και γενικά των λουλουδιών και της μαστίχας… δεν λέγεται τυχαία μυροβόλος νήσος) που λες κι εσύ. Μένοντας Αθήνα πλέον ακόμα δεν μπορώ να συνηθίσω. Η Αθήνα προσφέρει σίγουρα πολλές περισσότερες επιλογές, αλλά γενικά δεν μου κάνει καμία αίσθηση να περάσω Πάσχα ή Χριστούγεννα (για καλοκαίρι δεν το συζητώ, έχω ήδη φύγει) εδώ. Χωριό και πάλι χωριό!

    • Avatar

      Είμαστε πολύ τυχεροί όσοι έχουμε χωριά! Καμία αμφιβολία δεν υπάρχει. Αν με ρωτούσες λίγα χρόνια πριν αν υπάρχει κάποιο «αρνητικό» συναίσθημα για το χωριό μου, θα σε κοιτούσα σαν τρελό! Μερικές φορές όμως τα μέρη συνδυάζονται με ανδθρώπους και συχνά απρόσμενες καταστάσεις ζωής και τότε αρχίζει και χάνει την παιδική ανεμελιά του το μέρος. Ατό δε σημαίνει βέβαια ότι συνεχίζει να είναι το ΚΑΛΥΤΕΡΟ μέρος στον κόσμο…απλά είναι και κάτι άλλο πια! Πολύ θέλω να επισκεφτεώ τη Χίο! Θα με κατατοπίσεις όταν έρθει η στιγμή;Πόσες μέρες χρειάζεται κανείς για να πει ότι έχει μια καλούτσικη εικόνα πρωτάρη επισκέπτη;

      • Avatar

        Έτσι ακριβώς! Εννοείται ότι θα σε κατατοπίσω! Ότι θέλεις ρώτα!
        Κοίτα, για να πεις ότι είδες 4-5 μέρη, πέρα από αυτά που έχει η πόλη της Χίου, θα έλεγα 5-6 μέρες τουλάχιστον γιατί είναι και μεγάλο νησί και οι διαδρομές είναι από μισάωρο μέχρι 2+ ώρες (με αυτοκίνητο πάντα). Ανάλογα που πας φυσικά!

  4. Avatar

    Εγώ το χωριό μου ΔΕΝ το αλλάζω, μόνο εκεί ξεκουράζομαι πραγματικά. Καθαρός αέρας, καλό φαγητό, άφθονο νερό κατευθείαν από το βουνό, ύπνος, και ησυχία. Τι άλλο να ζητήσεις;
    Καλό μήνα!
    Άλκηστη

    • Avatar

      Ούτε εγώ το δικό μου! Είναι το καλύτερο retreat (μιας κι είναι της μόδας ο όρος) στον κόσμο ΟΛΑΚΕΡΟ!
      Άμα θες σε πάω μια κόντρα!!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.